साहित्यमा मेरो कलम

कतै तिमी हराएमा मैले खोजे कसो होला ।
कसैले प्रश्न सोध्नु अघि मैले सोधे कसो होला ।

वसन्तको पालुवासँगै न्याउलि चरी रोएको वेला
तिमी हिड्ने वाटो भरी फूल रोपे कसो होला ।

खुशि भन्ने कस्तो हुन्छ मेरो लागी दुर्लभ भयो
मेरो ठाँउमा तिमी आई दुख भोगे कसो होला ।

आशा भित्र निराशाको कालो वादल मडारिडा
निष्पट अध्यारोमा जूनको उज्यालो रोजे कसो होला ।

धागो छिनी आकाशमा रुमल्लिएको चंगालाई
यो कुमारले हावा वनि सही मार्ग मोडे कसो होला ।

दोहा कतार

अनुहारका राम्रा तिमी जाली भयौ देश भित्रै ।
मान र इमान बेचेर खाली भयौ देश भित्रै ।

मुर्ति बेच्यौ खुशी खोस्यौ स्वाभिमान बेच्यौ,
त्यसैले त जनताको गाली भयौ देश भित्रै ।

मानवताका स्वरहरु पैतालाले लत्याएर ,
सियो बनि पस्ने तिमी फाली भयौ देशभित्रै ।

सार्वभौम जनतालाई कुशासन लाद्न खोज्यौ,
त्यसैले त उपहासको ताली भयौ देशभित्रै ।

जनताको वालीमा साँढेहरु छोडी दियौ ,
त्यसैले कुसंस्कारको माली भयौ देशभित्रै

-दोहा कतार

- कुमार कार्की

बन जंगल जले होलान् , गाँउ वस्ती दुखे होलान् ।
उजाडिएर वनपाखा , मुलहरु सुके होलान् ।

चन्द्रमा भई रोएकी थियौ , धानका पातमा शित पार्न
तिम्रो वाटो पहिल्याई हिड्ने , दोवाटोमा चुके होलान् ।

वादल जस्तो केशराशि , हिमाल सामु फिजाँउदा
सभ्य ठान्ने शहरहरु , तिमी सामु झुके होलान् ।

जाँगर वोकि गाँउतिर , चेतनाको खेति गर्दा ,
शहरका हठात् ति राँकाहरु फुके होलान् ।

रगत चुस्ने जुकाहरु तिमीलाई डस्न थाल्दा ,
भाषणका भोका ति भतुवाहरु भुके होलान् ।
दोहा , कतार

कुमार कार्कीको व्लग